สือเนื่องจาก @Lewcpe พูดไว้ใน blog ทำให้นึกถึง คำพูดของเป็ด ในรถไฟฟ้ามาหา…นะเธอ

คนที่เป็นแฟนกันไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลานะโว้ย แต่เค้ามีแฟนเพื่อให้รู้ว่ายังมีอีกคนที่รักเรา

น่าจะเป็นเรื่องที่พิสูจน์ได้

เมื่อคืน ดูเป็นต่อ มีจุดนึงที่น่าคิด

ถ้าคุณมีเงินก้อนนึง เพื่อหวังว่าจะทำความฝัน แต่ เพื่อนบังเอิญเดือดร้อนเงินจะโดนยึดบ้าน ต้องการเงินเท่ากับที่คุณมีเพื่อความฝัน

คุณจะทำอย่างไร ?

สำหรับผม เมื่อความฝัน ยังไม่สำเร็จ ก็ต้องทำต่อไป มันเป็นกำลังใจที่หล่อเลี้ยงให้มุ่งไปข้างหน้า
เมื่อเพื่อนเดือดร้อน แถมเดือดร้อนใน เรื่องที่อยู่อาศัยซึ่งเป็นปัจจัย สี่ เมื่อเทียบกับความฝันแล้ว น้ำหนักมันต่างกันเยอะ

ผมเลือก เพื่อน

ช่วงนี้ คำๆ นี้อาจจะเป็นเรื่อง ท๊อปฮิต ไม่ว่าจะเป็นวงข้าว วงเหล้า วงน้ำชากาแฟก็ตามดังนี้ผมขอประมวลความคิดดังนี้

สำหรับ นครปัตตานี หรือชื่ออื่นใดที่ใกล้เคียงกันนี้ ไม่ใช่ว่าจะเริ่มกล่าวขึ้น มาในวันสองวัน แต่อาจจะกล่าวได้ว่า
แนวคิดเรื่องนี้เก่าแก่พอๆกับ แนวคิดขุดคอคอดกระ เลยทีเดียว แต่ประเด็นที่มันมีความสำคัญคือ
การเสนอข่าว หรือให้ข่าวถึงแนวคิดแบ่งแยกดินแดน และกระแสชาตินิยม

หากมองให้ดีแล้วนักวิชาการ นักการเมือง หรือบุคคลอื่นใด คงลืมเลือนเหตุการณ์สมัยรัชกาลที่ 5
ในการผนวกแผ่นดินล้านนาเข้ากับสยาม โดยการสยุมพร แต่คนไทยกับเลือกที่จะลืมเลือนในข้อเท็จจริง
ว่า โดยเนื้อแท้แล้ว เชียงใหม่ กับ ปัตตานี ล้วนมีความยิ่งใหญ่ มาพร้อมๆกัน เพียงพอกับอำนาจของสยาม
แต่ต่างกันที่การเล่าเรื่อง ดังนั้น แนวคิดที่จะพัฒนาให้เกิดนครปัตตานี ให้เทียบเคียงกับนครเชียงใหม่

ย่อมมีความเป็นไปได้ เพราะหากมองโดยเนื้อแท้ การพัฒนาด้านเศรษฐกิจ การให้การศึกษา และการมองข้อมูลรอบด้าน
อะไรเป็นเหตุ ให้ นักการเมืองหรือนักวิชาการเหล่านั้น ไม่คิดถึงการแยกตัวออกเป็นรัฐอิสระ หรือผนวกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่ง
ของพม่า จีน หรือ ลาว เพราะจุดหนึ่งคือ นครเชียงใหม่มีความเจริญสูงกว่า เศรษฐกิจที่เหนือกว่ารัฐข้างเคียง

และรัฐไทย ซึ่งมีส่วนติดต่อกับ นครเชียงใหม่ มีฐานะทางเศรษฐกิจที่สูงกว่า ดังนั้น นครเชียงใหม่จึงไม่เกิดการเปลี่ยนแปลง
ในการพยายามให้เกิดการแบ่งแยกเป็นรัฐอิสระ

ด้วยเหตุนี้ หากมีการพัฒนาให้เกิดรัฐปัตตานี ย่อมเป็นผลดีกับ รัฐไทยมากกว่ามาเลเซีย อาจจะเห็นได้ถึง ข้อปัญหาทางสังคม
ที่มีการแบ่งแยกเชื้อชาติอย่างชัดเจน ซึ่งปรากฏในข่าวต่างประเทศอยู่เนืองๆ

ตั้งแต่มาอยู่กรุงเทพ น้อยครั้งที่จะขึ้นรถเมลล์ รถไฟฟ้า และไม่เคยขึ้นเรือ อาศัยแต่มอเตอร์ไซค์คู่ชีพ เดิมใช้
Yamaha RainBow ใช้ตั้งแต่เรียนมหาลัยขี่เสียจน เข็มไมล์หมุนกลับไปนับ 1 ใหม่แล้ว ก็ได้เปลี่ยนค่ายมาใช้ของ
Honda เดิมที สเปครถใหม่ของแค่ มีตะกร้าหน้า กำลังเครื่องมากกว่า 120 CC เล็ง Yamaha Speak 135i  ไว้  กะว่า
ถ้าไม่ได้ตะกร้าก็จะติดกล่องข้างหลังเพิ่ม กับ Honda Phantom 200 CC แต่ด้วยราคาแพงเอาการสำหรับมือหนึ่ง
เลยใช้บริการร้าน Yamaha เพื่อถอยมือสองที่รู้จัก ในนครสวรรค์ แต่อย่างที่ว่า ทีแรกจะไปดู Speak มือสอง แต่ไปๆมาๆ
ดันมี Phantom 200 CC ตัวปี 2000 สภาพแต่ครบชุด วิ่งแค่ 2500 กว่ากิโล จากระยะเวลาเกือบสิบปี ก็อย่างที่ว่า
ของมันจะได้มันก็ได้มาง่ายๆ หลังจากต่อรองราคา เป็นที่พอใจ นับถึงวันนี้ นับได้หก เดือน วิ่งไป 9600 โล แล้ว

แต่การขี่รถเกียร์ธรรมดา ครัชเท้า มาเป็น ครัชมือ แรกๆ ก็ขัดๆ หลังๆ ก็โคตรมันส์ จนไม่อยากกลับไปขี่อย่างเก่า
แต่ว่า ข้อเสียมันก็มี อย่างตอนนี้เจ็บหลังแขนซ้ายไม่ค่อยมีแรงก็ถือเป็นเรื่องที่หนักหนาเอาการอย่างมาก
บวกกับขาที่เจ็บอีก อาการตอนนี้แย่เอาพอควรเลยแหละ

ปีนี้ ก็เป็นอีกปีที่ผมไม่ได้ไปลอยกระทง หลังจากเหตุการณ์วันลอยกระทง ปี 45 นี่ก็นับได้ว่าเจ็ดปีแล้ว
โดยปกติของทุกปีนับที่ผมจำความได้ ในคือวันลอยกระทง จะเป็นวันที่กลางคืนสวยที่สุด อากาศดี
ท้องฟ้าสวย ทุกอย่างสวยงาม กับปีนี้ ผมก็นอนอ่านหนังสืออยู่ใน ห้อง ดองเค็ม blog จนลืม
จริงๆ นับเรื่องจะเขียนก็มีเยอะ แต่จะหาความขยันที่จะเขียนให้ได้อาทิตย์ละครั้งอย่างน้อยก็หามีไม่

ปีนี้ เลยวันเกิดผมไปแล้ว ผมยังตามความฝันของตัวเองไม่ได้สักที นับวันกาลเวลา และสังขาร
ยิ่งเป็นโซ่ที่คอยฉุดรั้งใจและกายผมหนักขึ้นทุกวัน ๆ

อากาศหนาวๆ ฟังอู้กำเมือง พอจะอุ่นใจอุ่นกายขึ้นนะ

หลังจากการเดินทางไปทั่วประเทศ ทุกภาค แทบไม่มีเวลาได้ออกกำลังกายแม้แต่น้อย
ก็เป็นไปตามคาดคือ อ้วน ๆ และอ้วน แต่ที่ได้มาคือประสบการณ์ดีๆในการเดินทางแม้ว่าจะไม่ได้
เก็บรูปมาเลยในหลายๆ จังหวัดแต่จังหวัดสุดท้ายของการเดินทางยังมีโอกาสได้ถ่ายรูปบ้าง

แต่ดีที่สุดซึ่งหลายๆ คนอาจจะไม่ได้ทำอย่างผมคือ ไหว้พระ ผมได้มีโอกาสไหว้พระ ทุกจังหวัดที่เดินทาง
ไปทำงาน

ย้อนแสง รูปไม่แต่ง ถ่ายด้วย หนอน 350

ช่วงนี้จะถึงจุดหักเลี้ยวอีกรอบ
-งาน ครอบครัว เรียน สามภาระที่ยิ่งใหญ่ ที่ต้องแบกมันไว้
-เดินทางทั่วประเทไทย สองเดือนที่ผ่านมาแทบไม่ได้อยู่บ้านเลย
นครปฐม 3 ครั้ง ๆ ละ 4 วัน
ประจวบฯ ชุมพร เพชบุรี
เชียงใหม่ 4 วัน
ขอนแก่น 4 วัน
กำลังเดินทางไป สิงห์บุรี นครสวรรค์ สุโขทัย พิษณุโลก
- ข้อต่อ จุดสำคัญ ระหว่างคนสองกลุ่ม

ขอให้โลกนี้ไม่มีฝันร้าย

อย่างโดน

ผมไม่เคย ดูถูกใครด้วย เชื้อชาติ ศาสนา พื้นแพ หรือภูมิภาค ว่า เสี่ยว หรือ ลาวเลย
กับวันนี้ผมขอระบายหน่อย
อะไรเป็น เหตุให้ คนที่ขึ้นชื่อว่า ได้รับการศึกษาจากมหาลัย สัญลักษณ์พระราชทาน
มหาลัยแรกของไทย ดูถูกคน บ้านนอก ชนบท ลาว บ้านบ้าน แล้วแต่คำที่ประดิษฐ์ออกมา
จากปากคนที่เกิด ในเมืองหลวง จังหวัดที่เรียกคนอื่นทั้งประเทศว่า ชนบท

ครับผมมันบ้านนอก มันชนบท
กินเหล้าขาว เหล้าโรง แสงโสม น้ำขาว
ไม่มีเงินซื้อ black red green blue
ผมไม่บริโภค โออิชิ แดกแต่ ข้าวเหนียว น้ำตก
ห้อยพระ เต็มคอ ไม่ทำผมทรงเกาหลี
ไม่เคยไปเมืองนอก เสื้อผ้าก็ของปลอม
กางเกงยีนส์ก็ของมือสอง
ของเหล่านี้ เป็นเครื่องบ่งชี้ ของความเป็นพลเมืองชั้นสองเหรอ

ถึงคุณจะว่าผมบ้านนอก ลาว เสี่ยว หรือแต่อย่างใด
ผมภูมิใจที่จะเป็นคนบ้านนอก เพราะสิ่งที่วัดความเป็นคน
ไม่ใช่เงินทอง เครื่องแต่งกาย หรือมหาลัยที่จบ

แต่ค่าของความเป็นคน คือ ความซื่อสัตย์
ซึ่งคนอย่างคุณ ไม่มี

หมวกกันน๊อค หรือหมวกนิรภัยแล้วแต่จะเรียก กับอากาศเมืองไทย ทำให้เหม็น เพราะเหงื่อหมัก
อีกทั้งบางทีก็ำทำให้ผมร่วง รังแค และสิวได้

จึงเป็นที่มาของการล้างหมวก
อย่างแรกคือถอดหน้ากาก ในกรณีที่มี
เอาน้ำเปล่าล้างก่อน ล้างจนน้ำเริ่มใส
จากนั้นก็แชมพูสระผม ใช้เป็นน้ำยาทำความสะอาด
และใช้แปรงสีฟันเก่าๆ ที่ไม่ใช้แล้วค่อยๆขัด เน้นบริเวณขอบที่ติดกับโครงหมวกเพราะตรงนั้น
เป็นที่หมักหมมความสกปรก ทำซ้ำสักสองสามรอบ
จากนันก็ตากแดดตากลมให้แห้ง ก่อนล้างก็ดุแนวโน้มแดดด้วยก็ดีเหมือนกัน
มาที่หน้ากาก ใช้น้ำยาล้างจานกับฟองน้ำล้างปกติ
คราบมัน คราบฝุ่นก็หมดไป
ทีนี้เราก็ได้หมวกกันน๊อคหอมๆ

ปล. ดองบล๊อกนาน เนื่องจาก สองเดือนมานนี้แทบไม่ได้อยู่กรุงเทพเลย