Me

ปีนี้ ก็เป็นอีกปีที่ผมไม่ได้ไปลอยกระทง หลังจากเหตุการณ์วันลอยกระทง ปี 45 นี่ก็นับได้ว่าเจ็ดปีแล้ว
โดยปกติของทุกปีนับที่ผมจำความได้ ในคือวันลอยกระทง จะเป็นวันที่กลางคืนสวยที่สุด อากาศดี
ท้องฟ้าสวย ทุกอย่างสวยงาม กับปีนี้ ผมก็นอนอ่านหนังสืออยู่ใน ห้อง ดองเค็ม blog จนลืม
จริงๆ นับเรื่องจะเขียนก็มีเยอะ แต่จะหาความขยันที่จะเขียนให้ได้อาทิตย์ละครั้งอย่างน้อยก็หามีไม่

ปีนี้ เลยวันเกิดผมไปแล้ว ผมยังตามความฝันของตัวเองไม่ได้สักที นับวันกาลเวลา และสังขาร
ยิ่งเป็นโซ่ที่คอยฉุดรั้งใจและกายผมหนักขึ้นทุกวัน ๆ

อากาศหนาวๆ ฟังอู้กำเมือง พอจะอุ่นใจอุ่นกายขึ้นนะ