ตัวตนของคน
ผมไม่เคย ดูถูกใครด้วย เชื้อชาติ ศาสนา พื้นแพ หรือภูมิภาค ว่า เสี่ยว หรือ ลาวเลย
กับวันนี้ผมขอระบายหน่อย
อะไรเป็น เหตุให้ คนที่ขึ้นชื่อว่า ได้รับการศึกษาจากมหาลัย สัญลักษณ์พระราชทาน
มหาลัยแรกของไทย ดูถูกคน บ้านนอก ชนบท ลาว บ้านบ้าน แล้วแต่คำที่ประดิษฐ์ออกมา
จากปากคนที่เกิด ในเมืองหลวง จังหวัดที่เรียกคนอื่นทั้งประเทศว่า ชนบท
ครับผมมันบ้านนอก มันชนบท
กินเหล้าขาว เหล้าโรง แสงโสม น้ำขาว
ไม่มีเงินซื้อ black red green blue
ผมไม่บริโภค โออิชิ แดกแต่ ข้าวเหนียว น้ำตก
ห้อยพระ เต็มคอ ไม่ทำผมทรงเกาหลี
ไม่เคยไปเมืองนอก เสื้อผ้าก็ของปลอม
กางเกงยีนส์ก็ของมือสอง
ของเหล่านี้ เป็นเครื่องบ่งชี้ ของความเป็นพลเมืองชั้นสองเหรอ
ถึงคุณจะว่าผมบ้านนอก ลาว เสี่ยว หรือแต่อย่างใด
ผมภูมิใจที่จะเป็นคนบ้านนอก เพราะสิ่งที่วัดความเป็นคน
ไม่ใช่เงินทอง เครื่องแต่งกาย หรือมหาลัยที่จบ
แต่ค่าของความเป็นคน คือ ความซื่อสัตย์
ซึ่งคนอย่างคุณ ไม่มี
เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ สิ่งที่คุณคิด สิ่งที่คุณทำ มันคือค่าของคน ซึ่งไม่ได้วัดกันที่เงินทอง สู้ๆครับ
ตั้ม
มิถุนายน 17, 2009 at 5:20 am
นักศึกษามหา’ลัยนั้นส่วนใหญ่มันพวกคุณหนูไม่ก็พวกที่คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูทั้งนั้น คุณไม่ต้องไปใส่ใจหรอกครับ
เป็นคนกรุงมันวิเศษตรงไหน ที่น่าเกลียดกว่านั้นก็คือพวก”บ้านนอกลืมตัว”ที่พอเข้ากรุงก็คิดว่าตัวเองอัพเกรดขึ้นไปอยู่อีกชนชั้น
พวกที่วันๆคิดได้แต่เรื่องดูถูกผู้อื่น แบ่งชนชั้นวรรณะแบบนี้ มันไม่มีค่าอะไรให้น่าใส่ใจเลยครับ
akedemo
กรกฎาคม 3, 2009 at 3:47 pm